سرشت و سرنوشت

۱۳۹۴-۰۱-۱۲
Dr-dinani-in-institute-Academy-philosophy

زبان قرآن، ویژه و منحصر بفرد است

هر چیز دانستنی، زبانی است. یعنی هر چیزی را که بدانیم می توانیم بیان کنیم. بنابراین اصلا مطرح کردن این موضوع که زبان قرآن «فرا زبان و بی زبان» است، اشتباه است. امکان ندارد چیزی فهم شود و وارد حوزه دانستن و دانایی بشود ولی به زبان نیاید و بیان نشود. در اینجا ممکن است اشکال شود که پس اینکه گفته می شود (یدرک ولایوصف) چیست. باید توجه داشت که لایوصف یعنی «به طاقت نمی توان گفت» ولی بالاخره می توان گفت. محال است چیزی درک شود ولی قابل بیان نباشد والّا باید قائل به این شویم که قرآن ناقص است یا پیامبر بسیاری از چیزها را نتوانسته است بگوید و ادا کند!
۱۳۹۳-۰۸-۱۰

افق و ایدئولوژی

توحید یکی از اصول دین است اما معنای توحید چیست؟ اگر بگویید به این معنی است که یعنی خدا یکی است. این سوال مطرح می شود که مقصود از یکی بودن خدا، «یک عددی» است یا «یک حقه حقیقیه» ؟! اگر دین ایدئولوژی باشد و و شخصی بگوید که یک همان وحدت عددی شما نمی توانید بگویید که عقیده او اشتباه است اما از نظر یک عارف این موضوع صحیح نیست!
۱۳۹۲-۱۲-۱۶

مرجع ضمیر «من» سرچشمه همه آگاهی ها

انسان تنها موجودی است که با هستی خود، نسبتی آگاهانه دارد و به همین جهت می تواند به طرح پرسش از هستی مبادرت نماید. پرسش از هستی را نباید با کسب معلومات و فراگیری دانش درباره موجودات، متحد و یگانه به شمار آورد؛ زیرا پرسش از هستی به مراتب فراتر از کسب معلومات درباره موجودات شناخته می شود. پرسشی هستی، هنگامی پیدا می شود که فهم هستی تحقق یابد؛ ولی فهم هستی جز از طریق آگاهی انسان نسبت به خویشتن خویش، به ظهور و بروز نمی رسد.
۱۳۹۱-۰۶-۱۷
destiny

سرشت و سرنوشت

سرشت و سرنوشت، دو مفهوم فلسفی است که عمری به اندازه فلسفه و تاریخ آن دارد. از این دو حقیقت همواره تلقی‌هایی مختلف و در مواردی شگفت ساز صورت گرفته است. در این کتاب، استاد دکتر غلامحسین ابراهیمی دینانی به پرسش در باب چند و چون این دو مقوله پاسخ می‌دهد و آنگاه سخن به وابسته های دامنه دار سرشت و سرنوشت می‌کشد: تفکر، حقیقت، تاریخ، قبض و بسط، عقل، عشق، ادبیات، دین و سرانجام نام‌ها و یادها.
۱۳۹۱-۰۶-۱۰

معارف قرآن را به اعراب نسبت ندهید !

قرآن بدون تردید و بدون شک به زبان عربی است چون حضرت ختمی مرتبت، عرب بوده است. ولی این لزوماً به این معنی نیست که حال و هوای قرآن عربی باشد. حال و هوای قرآن اصلاً عربی نیست. وقتی می‌توان این حرف را زد که قرآن نیز مثل شعرها و سروده های عرب باشد.
۱۳۹۱-۰۵-۳۱
philosophy

فکر چگونه می اندیشد؟

عظمت فکر در این است که فکر به خود فکر می کند. یعنی اندیشه به خود می اندیشد. معنای این امر این است که: اندیشه خود را موضوع خود قرار می دهد. به عبارت دیگر: به بالا می پرد و روی خودش سوار می شود. یعنی خودش از بالا به خودش نگاه می کند. این امر مستلزم یک جهش است و این جهش همان چیزی است که من از آن به «فاصله گرفتن از خود» تعبیر می کنم. یعنی فکر، خود فکر را موضوع قرار می دهد و از بالا به خودش نگاه می کند